Ο Αθανάσιος Αγνίδης, ανώτερος Ελληνας αξιωματούχος  στην «Κοινωνία των Εθνών» , πρό της μετατροπής της στο σημερινό  «Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών»,  απευθυνόμενος προς τον Ιταλό Πρέσβυ στη Λισσαβώνα Μπόβα Σκόπα, στις αρχές του Μάρτη του 1941,(όταν δηλαδή ο Ελληνικός Στρατός μάχονταν στα Αλβανικά βουνά κατά της τότε Φασιστικής Ιταλίας και φαινόταν ότι πιθανότατα σύντομα θα δέχονταν και την επίθεση της τότε Ναζιστγικής Γερμανίας (όπως και έγινε στις 6/4/1941.) προκειμένου να βοηθήσει τη σύμμαχό του στον «Αξονα» Ιταλία,  σε υπόδειξη αυτού του Ιταλού Διπλωμάτη «.να υποκύψει η Ελλάδα  στις δυνάμεις του Αξονα, προκειμένου έτσι να αποφύγει  όλες τις δυσάρεστες  για αυτήν συνέπειες.» , του έδωσε την ακόλουθη απάντηση:
-«Κύριε Πρέσβυ, οι συμπατριώτες μου είναι πεισματάρηδες και ανυποχώρητοι  όταν πρόκειται για  ζητήματα  που αφορούν  στην  ανεξαρτησία και στην τιμή της χώρας τους.
Ισως , όπως υποστηρίζετε ,  να εξαφανισθούμε σαν Εθνος. Αλλά θα είναι για μια καλή υπόθεση.
Θα ήταν προτιμώτερο για τους Ελληνες που θα απέμεναν  να υπερηφανεύονται  ότι έσωσαν την τιμή τους  και ότι η νεώτερη Ελλάδα έκανε ό,τι  μπορούσε για να ανταποκρίνεται  στις αρχαίες καταβολές της  και που να δικαιολογεί  την ύπαρξή της, παρά να ζούν ατιμωμένοι και καταφρονημένοι.
Στην πραγματικότητα τίποτε δεν θα είχε χαθεί , γιατί το παράδειγμά μας  θα ήταν χρήσιμο στον κόσμο, για να θερμαίνει τους λαούς  στην εκτέλεση του χρέους, ακόμα και όταν  διακυβεύεται το πάν!...».
Η ιστορική συνέχεια εκείνης της εποχής του 1941 είναι γνωστή και δικαίωσε και την απάντηση του Αγνίδη και φυσικά και την κρίση του για τους Ελληνες και τα κύρια χαρακτηριστικά τους.
Το ανωτέρω περιστατικό μας το θύμισαν οι επετειακές μέρες που μόλις γιορτάσαμε, αλλά και η διαχρονική συμπεριφορά των Ελλήνων μπροστά σε ζητήματα της περηφάνειας  τους  και της τιμής της πατρίδας τους και της συναίσθησης του χρέους τους έναντι των πανάρχαιων καταβολών τους.